دریا... سرنوشتم را به یاد آور.

به یک دریا نیازمندیم تا همهی فکرهای کنونی، این دغدغههای عجیب و این بالا و پایینها و البته و البته این شک و تردیدها را از تک تک از مغز جدا کرده و در دریا بریزیم. سپس در حالی که در حال نگاه کردن به این چیزهایی که در دریا شناور شدهاند هستیم، غزل خداحافظیشان را بخوانیم و یک موج استوار و محکم و قوی بیاید و آن ها را در سرتاسر دریا پخش کند تا به این ترتیب رها شویم از این همه در به دری.

تجربه ثابت کردهاست که گذر زمان به همین انداره اثرگذار است؛ اما سرعت این کجا و آن کجا.